دکتر علی وکیلی

با بارش نعمت الهی برف در دو روز گذشته بی دفاعی شهر تهران در مقابل حوادث طبیعی بیش از پیش آشکار شد در این دو روز تقریباً کلیه راه های ارتباطی این شهر ده میلیونی با جهان خارج و شهرهای داخل قطع گردید.

 تقریباً تمامی محورهای مواصلاتی زمینی بجز راه آهن تهران قم ( که آنهم شب هنگام به علت یخ زدگی تعطیل شد) قطع بود. بلاتکلیفی بسیاری هموطنانمان که قصد ورود یا خروج از تهران داشتند مشهود بود. خدای ناکرده چنانچه همزمان یک زلزله حتی با شدت پنج ریشتر تهران را می لرزاند تنها خدا میداند چه فاجعه ای گریبانگیر این شهر بی دفاع می شد.

 مگر در تهران برف نباریده بود .آنچه بنده به خاطر می آورم مواقعی بوده که چندین برابر این برف هم بارید ولی هیچگاه چنین سر درگمی که این بار اتفاق افتاد نیفتاد. پس مشکل کجاست؟ چرا نمی توانیم یک فرودگاه کوچک (در مقیاس بین المللی) را باز نگاه داریم؟ مگر چه اتفاقی افتاده است؟ اگر اینجور باشد که فرودگاه های روسیه و آمریکا و شمال اروپا شش ماه از سال باید تعطیل باشند. مگر باز کردن راه بزرگراه عمده غربی و جنوبی این شهر چه معضل عظمائی است که به این روز در آمدیم. بنظر می رسد مدیریت بحران را نه بخاطر برف و زلزله و سیل و طوفان بلکه برای بحران مدیریت باید تشکیل بدهیم.

چرا بحث سخیف کمبود بودجه را سرپوش ناکارآمدی و ضعف مدیریت قرار می دهیم. شهرداری تهران غافلگیر شد همه غافلگیر شدند. پیش بینی های هواشناسی از چند روز قبل نشان می داد برف خواهد بارید. مگر هواشناسی جزء وزارت راه و شهرسازی نیست. مگر شهرداری تهران میلیاردها تومان صرف ساختن ظروف نگهداری شن و نمک و دپوهای آن نکرده است ؟ با این حساب چرا غافلگیرمی شود!؟

بنظر می رسد در همه زمینه های مدیریت شهری و برون شهری مشکل داریم. یکبار برای همیشه بیائیم قبول کنیم خوب حکمرانی نمی کنیم و این آغاز یک حرکت به سمت جلو خواهد بود. مشکل ما اینست که نمی پذیریم داریم راه را اشتباه می رویم .همین.. ما بحران مدیریت داریم احتیاجی به مدیریت بحران نداریم.

علی وکیلی، عضو هیئت علمی موسسه مطالعات بین­ المللی انرژی